تبلیغات
قالب وبلاگ قالب وبلاگ

فال

کلیپ موبایل

قالب وبلاگ

اس ام اس عاشقانه

انجمن اهنگ های انگلیسی - بیوگرافی پرنسس موسیقی راک Avril lavigne
 
انجمن اهنگ های انگلیسی
موسیقی بیان احساسات انسان است به وسیله اصوات و موسیقی هنری است دارای نوا و سکوت تقدیم به کیتی پررررررری!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
صفحه نخست               تماس با مدیر          پست الکترونیک             RSS               ATOM               قالب وبلاگ
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : nima
نویسندگان
نظرسنجی
توی این چند وقت از عمل کرد این وب راضی بودید یا این که اگه تازه اومدید مطالب وبلاگ مشکلتون رو حل کردن ؟





نام اصلی:  آوریل رمونا لوین

تولد:  ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۴(۱۹۸۴-۰۹-۲۷) ‏(۲۶ سال)

محل تولد: بلویل، انتاریو، کانادا

اصل/ملیت:  کانادایی

سبک‌ها:  پاپ راک، پاور پاپ، پانک پاپ

فعالیت(ها):  موسیقی‌دان، آهنگساز، بازیگر، طراح

ساز(ها): خواننده، گیتار الکتریک، گیتار، پیانو، درامز

مدت فعالیت:  ۲۰۰۲–کنون

ناشر(ها): آریستا، آرسی‌ای

نقش‌های مرتبط اون:  توبنفلد، دریک ویبلی

وب‌گاه: www.avrillavigne.com

————————————————————————————————

زندگینامه:
اَوریل رِمونا لِوین (به انگلیسی: Avril Ramona Lavigne) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۴) خواننده-ترانه‌نویس، طراح مد و بازیگر کانادایی است. او در بلویل، اونتاریو به دنیا آمد اما بیشتر جوانی‌اش را در شهر کوچکی در ناپانی سپری کرد. در سن ۱۵ سالگی، اوریل همراه با شنایا تواین روی صحنه ظاهر شد و در ۱۶ سالگی، قراردادی را همراه با آریستا (حال آرسی‌ای رکوردز) امضاء کرد. مدیر این شرکت نشر، آنتونیو «ال. اِی» رید پیشنهادی برای ساخت ۲ آلبوم به ارزش بیش از دو میلیون دلار به او داد. در سال ۲۰۰۲، لوین ۱۷ ساله، با اولین آلبومش با نام رها کردن وارد دنیای موسیقی شد.  آلبوم رها کردن لوین را تبدیل به جوان‌ترین «خوانندهٔ تک» کرد که تا آن‌زمان یکی از آلبوم‌هایش پُرفروش‌ترین آلبوم بریتانیا شده‌بود. آلبوم در آمریکا هم بسیار موفق بود و از آرآی‌اِی‌اِی گواهینامهٔ «چهار بار پلاتین» را دریافت کرد. تا سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۶ میلیون نسخه این آلبوم در دنیا به فروش رفت که تنها ۶ میلیون آن در ایالات متحده بود. ترانه بسیار موفق وی «پیچیده» توانست همانند آلبوم رها کردن در بسیاری از کشورها رتبه اول را به دست آورد. دومین آلبوم اوریل لوین، زیر جلد من در سال ۲۰۰۴ عرضه شد و اولین آلبوم وی بود که توانست در ایالات متحده رتبه اول بیلبورد ۲۰۰ را به دست آورد و بیش از ۱۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش کرد. سومین آلبوم لوین با نام بهترین چیز لعنتی در سال ۲۰۰۷ عرضه شد. این آلبوم به سومین آلبوم شماره یک وی در جدول موسیقی آلبوم‌های بریتانیا تبدیل شد و همراه با اولین تک‌آهنگ او، «دوست‌دختر»، در بیلبورد هات ۱۰۰ در ایالات متحده بود. لوین پنج تک آهنگ شماره یک جهانی دارد که شامل ترانه‌های «پیچیده»، «اسکیتر بوی»، «با تو هستم»، «پایان خوش من» و «دوست‌دختر» می‌باشد.

اوایل زندگی:
اوریل رمونا لوین در بلویل، انتاریو زاده شد و فرزند “جودی نی لاشاو” و “جین کلاود لوین” است. پدرش اصلیت کانادایی فرانسوی دارد و نام او را اَوریل که معادل فرانسوی ماه اِپریل یا آوریل (به انگلیسی: April) می‌باشد، انتخاب کرد. پدربزرگ و مادربزرگ لوین کانادایی-فرانسوی هستند اما خود او به زبان فرانسوی صحبت نمی‌کند. او برادری بزرگتر از خود به نام متیو و خواهری کوچکتر به نام میشل دارد. او دختری از خانواده طبقه کارگر جامعه بود و از دو سالگی همراه با مادرش ترانه‌های کلیسا را می‌سرود. زمانی که او ۵ ساله بود، به ناپانی در انتاریو، شهری با جمعیتی حدود ۵،۰۰۰ نفر، نقل مکان کردند. اگرچه او در مدرسه کشمکش‌هایی داشت و چندین بار به دلیل بدرفتاری از کلاس بیرون شده بود، پدر و مادرش پشتیبان او برای خوانندگی بودند. پدرش برای او میکروفون، جعبه درام، کیبورد و چندین گیتار آورد و زیرزمین خانه‌شان را به یک استودیو تبدیل کرد. زمانی که لوین ۱۴ ساله بود، پدر و مادرش او را به جلسه‌های کاراواک می‌بردند. او همچنین در مراسم‌های کشوری همراه با گارث بروکز، دیکسی چیکس و شانیا تواین اجراهایی داشت. او همچنین شروع به نوشتن ترانه‌های خودش نمود. اولین ترانه با نام «نمی‌توانم به تو فکر نکنم» بود که در مورد یکی از عشق‌های نوجوانی‌اش بود و بعدها خودش از آن به عنوان «یک چیز دلفریب» توصیف کرد. در ۱۹۹۸، لوین برنده مسابقه‌ای رادیویی شد که به واسطه آن توانست همراه با همتای کانادایی‌اش شانیا تواین در “کورل سنتر” در اوتاوا در حضور بیش از ۲۰،۰۰۰ تماشاگر اجرا نماید. تواین و لوین ترانه «چه چیزی تو را وادار به گفتن آن کرد» را اجرا کردند، لوین به تواین گفت که او “هنرمندی مشهور” خواهد شد. در هنگام اجرایی در “تئاتر اجتماعی لناکس”، لوین توسط یکی از خواننده‌ها به نام “استفن مد” شناسایی شد. او لوین را به خواندن در یکی از ترانه‌هایش با نام «رسیدن به آسمان» که در آلبوم ۱۹۹۹ آنها گنجانیده می‌شد، دعوت کرد. پس از آن، لوین ترانه‌های «معبد دنیا» و «دو رودخانه» را برای آلبوم آینده مد، پنجره من به تو در سال ۲۰۰۰ اجرا کرد. در دسامبر ۱۹۹۹، اولین مدیر حرفه‌ای لوین، کلیف فابری، در هنگام اجرای لوین از ترانه‌هایی کانتری در کینگستون انتاریو، استعداد او را کشف کرد. فابری اجراهای وی‌اچ‌اس (VHS) ویدیویی لوین را به چندین شرکت موسیقی فرستاد و لوین شروع به دیدار با مدیران آنها نمود. مارک جووت از نت‌ورک لوین را برای کار با پیتر زی‌زو در نیویورک در تابستان سال ۲۰۰۰ آماده کرد و او ترانه «چرا؟» را نوشت. اما در سفرهای بعدی به نیویورک بود که لوین توسط آریستا رکوردز شناسایی شد که اولین آلبوم خویش را توسط همان ناشر عرضه نمود.

سبک شخصی و چهره عمومی :
زمانی که برای اولین بار لوین شهرت را کسب نمود، او برای رفتارهای پسرگونه‌اش شناخته می‌شد، به ویژه کراوات و ترکیب پیراهن‌های بدون آستین. او لباس‌های بگی، کفش‌های اسکیت‌دار، مچ‌بند و گاهی‌اوقات بندکفش پیچیده در اطراف انگشتانش و امثال آن‌را ترجیح می‌داد. در طول عکس‌برداری‌ها، به جای پوشیدن لباس‌های “درخشان و عالی” او به پوشیدن “تی‌شرت‌های قدیمی و بی‌اطو” بسنده می‌کرد. در پاسخ به طرز پوشش و تأثیرگزاری موسیقی‌اش، رسانه‌ها به او لقب “شاهدخت پاپ‌پانک” نهاده بودند. رسانه‌ها و طرفدارانش او را به عنوان “آنتی-بریتنی”، به‌دلیل کم‌تر تجاری بودن‌اش، تصویر واقعی‌اش و سرسخت بودنش، می‌شناختند. “من جعلی نیستم و کسی نمی‌تواند به من بگوید چه کنم و چطور رفتار کنم، پس ممکن است مرا “آنتی-بریتنی” بخوانند، که نیستم. در نوامبر ۲۰۰۲، لوین پوشیدن کراوات را کنار گذاشت و بیان کرد که او “یک مد خاص” را انجام می‌داد. لوین کوشش‌هایی آگاهانه برای نگه‌داشتن موسیقی‌اش، و نه چهره‌اش، به عنوان سرلوحه کارهایش انجام داد. “فقط می‌گویم، نمی‌خواهم “سکس” بفروشم. احساس می‌کنم این‌کاری احمقانه و پست است. بسیار چیزهای بیشتری برای گفتن دارم.  لوین سرانجام به سبک سیاه مد روی آورد، طوری که برای آلبوم دومش، زیر جلد من از پوشش اسکیت‌برد به پوشش سیاه‌گونه و دامن‌های کوتاه سیاه و گرایش‌های ترس و بیم روی آورد. “من این‌طور برچسپ خورده‌بودم که من دختری عصبانی‌ام، [یک] شورشی… ولگرد (پانک)، و باید بگویم که من هیچ‌کدام یک از آن‌ها نیستم.” زمانی که لوین از عصبانی بودن امتناع می‌کرد، در مصاحبه‌هایش همیشه احساساتی در مورد کم بودن توجه رسانه‌ها در مورد ترانه‌نویسی‌اش بود. “من یک نویسنده هستم و نخواهم گذاشت که مردم این را از من بگیرند،” و اینکه او از ۱۴ سالگی ترانه می‌نوشت. در طول سال‌های آلبوم بهترین چیز لعنتی، لوین به طور کامل تغییر کرد، رنگ موهایش را روشن همراه با خطی صورتی رنگ نمود و لباس‌های زنانه بیشتری مثل “شلوار جین تنگ و کفش‌زنانه، و شروع به مدل‌بودن برای مجله‌هایی چون هارپرز بازار نمود. لوین از سبک پوشش جدیدش دفاع کرد و گفت: “در واقع به خاطر هیچ‌چیزی تاسف نمی‌خورم. می‌دونی، کراوات و این‌طور چیزا… همه این‌ها وقت و مکان دارند. و حالا من بزرگ شده‌ام، و تغییر کرده‌ام. او حالا سعی می‌کرد که غذاهای مقوی‌تری خورده و در ورزش‌هایی نظیر یوگا، هاکی خیابانی، فوتبال، رولربلید و موج‌سواری شرکت کند.





نوع مطلب :
برچسب ها :
آمار انجمن
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
 
فال حافظتعبیر خوابسرگرمی فان پورتالگالری عکسفاگالری عکس آلامتو